Με 2 κινήσεις μπορούμε να βάλουμε την παιδεία μας στις σωστές βάσεις

Ενημερώθηκε: Απρ 19

Παιδεία είναι, συμπεριφορά, κριτική σκέψη, συμμετοχή, ενδιαφέρον, πρωτοβουλία, σεβασμός, κοινωνικοποίηση, κουλτούρα, αποδοχή, συναισθηματισμός, προσαρμογή στην τεχνολογία, επαγγελματικές γνώσεις, φυσική άσκηση και τελευταίο…οι γενικές γνώσεις.


Δυστυχώς στις μέρες που ζούμε έχουμε συγκεντρωθεί σε άλλα προβλήματα, με αποτέλεσμα κάποια πολύ σημαντικά και διαχρονικά προβλήματα να ξεχνιούνται.

Για μένα δύο είναι τα σημαντικότερα διαχρονικά προβλήματα της δημόσιας εκπαίδευσης, το σύστημα αξιολόγησης καθηγητών και η διδακτέα ύλη.

Το επάγγελμα του καθηγητή είναι από τα πιο δύσκολα, δεν αντιλέγω.



Στα σχολεία της Κύπρου εργοδοτούνται αρκετοί καθηγητές οι οποίοι είναι κατάλληλοι και αξιέπαινοι και το κράτος οφείλει να τους αναγνωρίζει, να τους επιβραβεύει αλλά και να τους επιτρέπει να αναπτύσουν τις δεξιότητες τους.

Δυστυχώς όμως, υπάρχουν και καθηγητές οι οποίοι, δεν μπορούν να μεταδώσουν ή δεν ενδιαφέρονται και αυτοί πρέπει να εντοπίζονται μέσα απο ένα μοντέρνο σύστημα αξιολόγησης και να απομακρύνονται από τα εκπαιδευτικά τους καθήκοντα το συντομότερο.

Το πρόβλημα είναι διαχρονικό και οφείλουμε να θέσουμε τέρμα σε αυτή την απαράδεχτη κατάσταση της μη σωστής και αντικειμενικής αξιολόγησης των καθηγητών.

Υπάρχει σήμερα ουσιαστικό σύστημα αξιολόγησης που απομακρύνει τους ακατάλληλους καθηγητές;

Δυστυχώς όχι.

Όταν εγώ ήμουν μαθητής τη δεκαετία του 80 δυσφορούσα με καθηγητές που αδυνατούσαν να εκπαιδεύσουν, και σήμερα που ακούω τα παιδιά να λένε τα ίδια.

Σε μια συνεδρία ένας «ακατάλληλος» καθηγητής αποτέλεσε έντονο θέμα συζήτησης στην ομοσπονδία γονέων μέσης εκπαίδευσης Λάρνακας, αφού τον έδιωχναν από σχολείο σε σχολείο.

Το υπουργείο παιδείας δυστυχώς δεν έχει αποδοτικό σύστημα αξιολόγησης με αποτέλεσμα ένας ακατάλληλος καθηγητής να παραμένει στα καθήκοντά του ασχέτως εάν μπορεί να τα εκτελέσει ή όχι.

Επίσης ένας άλλος «καθηγητής» παρενόχλησε μαθήτρια και το σύστημα του υπουργείου παιδείας Κύπρου τι έκανε;

Μα φυσικά έκανε το χειρότερο που θα μπορούσε να κάνει, τον έστειλε σε άλλο σχολείο και το αποτέλεσμα της επόμενής του παρενόχλησης το ακούσαμε από τα ΜΜΕ.

Το δεύτερο μεγάλο και σημαντικό πρόβλημα είναι η διδακτέα ύλη, είναι υπερβολική με αποτέλεσμα να πιέζονται και οι μαθητές αλλά και οι καθηγητές για να την προλάβουν και είναι ξεκάθαρο ότι οι μαθητές στο τέλος της ημέρας, με τόσα πολλά που έχουν να μάθουν, δεν γνωρίζουν τα βασικότερα της παιδείας.


Τα περισσότερα παιδιά αναγκάζονται να πηγαίνουν φροντιστήρια για να μάθουν την υπερβολική ύλη, να γράψουν στο διαγώνισμα και στις εξετάσεις αλλά και πάλι στο τέλος δεν τους μένει η ουσία του θέματος αλλά ίσως κάποιες διασκορπισμένες λέξεις πχ. Ελληνική επανάσταση – 1940 – Ευαγόρας Παλληκαρίδης κ.α.

Η διδακτέα ύλη έχει καταντήσει τόσο πολύπλοκη και ανούσια που αντί να νιώθουν οι μαθητές χαρά και ικανοποίηση που μαθαίνουν καινούργια πράγματα, νιώθουν βάρος και δυσφορία για όσα πρέπει να μάθουν και να θυμούνται μέχρι το διαγώνισμα ή τις εξετάσεις. Εννοείται ότι αργότερα ελάχιστες ουσιώδεις γνώσεις παραμένουν στο μυαλό αφού τα ανούσια και ανιαρά υπερτερούν κατά πολύ.

Πρέπει να γίνετε συνεχής αξιολόγηση της ύλης με στόχο οι καθηγητές να μπορούν να διευρύνουν τους τρόπους μάθησης ακόμα και σε διαδραστικό επίπεδο και οι μαθητές να μαθαίνουν αυτά που πρέπει να μαθαίνουν για να αναπτύσσουν τον χαρακτήρα τους και όχι μόνο τις γνώσεις τους. Καλύτερα λιγότερες γνώσεις αλλά περισσότερη κριτική σκέψη, συμμετοχή, κατανόηση και άλλες δραστηριότητες που θα δημιουργήσουν στα παιδιά εμπειρίες, όμορφες αναμνήσεις και πάνω απ΄όλα παιδεία.


Το γεγονός ότι το 2020 – 21 η εκπαίδευση πέρασε διαφορετικές συμπληγάδες δεν πρέπει να παραγκωνίζονται τα ουσιώδη και διαχρονικά προβλήματα.

Σίγουρα υπάρχουν και άλλα προβλήματα που πρέπει να λυθούν όπως σωστή διαδικτυακή εκπαίδευση, υποδομές, εξοπλισμός, στελέχωση, αυτονόμηση αλλά εάν δεν λυθούν τα δύο πιο σημαντικά, το επίπεδο μάθησης δυστυχώς δεν θα αλλάξει και εκεί είναι το σημαντικότερο πρόβλημα.

Οι κυβερνόντες νομίζουν ότι με το να βάλουν φωτοβολταϊκά και κλιματιστικά στα σχολεία θα έχουν λύση για τα προβλήματα τα οποία οι ίδιοι και οι προκάτοχοί τους έχουν δημιουργήσει.

Δυστυχώς όπως σε όλα τα υπουργεία έτσι και στο Υπ. Παιδείας πολλά στελέχη και ανώτεροι διευθυντές προσλήφθηκαν ή προήχθησαν με το λεγόμενο “μέσον” του κόμματος.

Χρόνια τώρα τα κόμματα τακτοποιούσαν τα δικά τους άτομα αλλά η δημόσια εκπαίδευση…έμεινε ιδία τάξη.

Μάλιστα, αυτή είναι η ωμή αλήθεια, ίσως οι κομματάρχες όταν τακτοποιούσαν τους δικούς τους, να μην ανέμεναν ότι θα είχε αντίκτυπο στα παιδιά, ακόμη και στα εγγόνια τους.

Τελικά αντί να έχουμε στις θέσεις κλειδιά, αξιόλογα άτομα με χαρακτήρα και ήθος που να ψάχνονται συνεχώς με στόχο να προσφέρει το κράτος τη καλύτερη δυνατή εκπαίδευση, έχουν γεμίσει τις θέσεις αυτές με πιόνια και βολεμένους, ανάξιους να ανταπεξέλθουν στα καθήκοντά τους…αλλιώς θα είχαμε σήμερα παιδεία.

Αλίμονο μας εάν τους επιτρέψουμε να συνεχίσουν με το ίδιο τροπάριο…